TAJRISH 1994 to psychologiczny horror dla jednego gracza, w którym użytkownik siada przed starym komputerem stacjonarnym pełnym plików z stycznia 1994 roku. Cała historia rozgrywa się poprzez przeglądanie dokumentów, zdjęć i nagrań wideo, które przenoszą gracza do nagrań z pierwszej osoby nakręconych w tunelach serwisowych pod stacją metra Tajrish w Teheranie. Tworzona przez jednego dewelopera pod szyldem Half-Baked Cake, ta niezależna produkcja na PC stawia na atmosferę i niedopowiedzenie zamiast bezpośredniej konfrontacji - groza wynika tu z drżącego obrazu z kamery, uszkodzonych plików i śladów po wydarzeniach, a nie z pokazywanej przemocy.
Rozgrywka
Podstawą rozgrywki jest traktowanie komputera jak dowodu rzeczowego. Gracz przeszukuje foldery, czyta dzienniki konserwacji i raporty z incydentów, a także odnajduje hasła otwierające zabezpieczone dyski. W miarę postępu pojawiają się kolejne pliki na pulpicie, które poszerzają dostępny materiał bez dodatkowych wskazówek.
Nagrania wideo działają jak interaktywne zapisy, a nie zwykłe materiały do obejrzenia. Po ich uruchomieniu widok przełącza się na perspektywę pierwszej osoby wewnątrz tuneli, gdzie drżenie rąk operatora oddaje narastające napięcie. Gracz może chodzić i biec, co wpływa na stabilność obrazu, a awaryjne oświetlenie kamery oraz mechanika zoomu dodatkowo potęgują dezorientację. Działania podjęte w nagraniu mogą powodować widoczne zmiany na pulpicie.
Podczas sekwencji z nagrań gracz może robić zdjęcia. Obrazy zapisują się bezpośrednio jako pliki graficzne z ziarnem i znacznikami czasu, tworząc zbiór dowodów w toczącym się śledztwie. Uszkodzone taśmy wymagają procesu odzyskiwania - wystarczy przeciągnąć uszkodzone pliki na narzędzie naprawcze, by przywrócić nagranie z oryginalnym znacznikiem czasu, lecz z nowymi szczegółami.
Tryby gry
TAJRISH 1994 oferuje jedną, spójną kampanię opartą na sekwencyjnym odkrywaniu i odtwarzaniu nagrań z 1994 roku. Fabuła rozwija się poprzez warstwowe przeglądanie dokumentów i odtwarzanie materiałów wideo, bez osobnych trybów ani rozgałęzień poza podstawową strukturą śledztwa. Cały postęp pozostaje zamknięty w obrębie jednego „nawiedzonego" komputera, gdzie każdy naprawiony lub zbadany element pomaga złożyć w całość wydarzenia z tuneli.
Projekt zachowuje liniową prezentację, ale pozostawia graczowi swobodę w kolejności przeglądania plików. Zachęca to do porównywania informacji z pulpitu z tym, co widać na nagraniach. Skutki działań podjętych w materiałach wideo pojawiają się jako nowe elementy na pulpicie, podkreślając związek między obiema warstwami bez wprowadzania dodatkowych trybów.
Fabuła i atmosfera
Historia budowana jest wyłącznie z plików i nagrań, bez narracji lektorskiej. Dzienniki konserwacji i raporty dostarczają kontekstu na temat tuneli, a same nagrania oddają strach operatora poprzez wizualne i mechaniczne sygnały, takie jak narastające drżenie kamery. Umiejscowienie akcji w rejonach serwisowych metra w Teheranie dodaje realizmu do napięcia psychologicznego i odróżnia grę od typowych scenerii grozy.
Atmosferę budują zakrzywiony monitor, szum wentylatora i bałagan na pulpicie, które otaczają każdą sesję. Dojrzałe treści pojawiają się poprzez przedstawienie szczątków ludzkich i krwi w kontekście przypominającym kostnicę - wszystko za pomocą niedopowiedzenia i statycznych obrazów, a nie aktywnych scen. Podejście jednoosobowego twórcy skutkuje zwartym, przemyślanym tempem, które sprzyja krótkim, skupionym sesjom.
Czy warto zagrać?
Tytuł skierowany jest do osób ceniących horrory oparte na dokumentach i elementy symulatorów spacerowych, w których napięcie buduje się poprzez odkrywanie i subtelne opowiadanie za pomocą otoczenia. Mechanika badania pulpitu połączona z odtwarzaniem nagrań z pierwszej osoby tworzy unikalny cykl, który nagradza uważną obserwację i wielokrotne przeglądanie plików. Przed premierą na PC nie ma jeszcze recenzji użytkowników, a gra ma status „wkrótce", więc doświadczenie pozostaje niesprawdzone przez szerszą społeczność. Niemniej nacisk na atmosferę, mechanikę naprawy i konsekwencje działań wpisuje się w preferencje fanów spokojnego, opartego na niedopowiedzeniu horroru psychologicznego. Osoby szukające dynamicznej akcji lub trybów wieloosobowych mogą uznać strukturę dla jednego gracza za ograniczającą, natomiast miłośnicy niezależnych, klimatycznych produkcji docenią skupiony zakres i techniczne połączenie naprawy uszkodzonych mediów. W notach systemowych zalecane są słuchawki, by lepiej usłyszeć dźwięki wydawane przez stary komputer.
