GALLERY OF LIES to przygodowa gra akcji z perspektywy pierwszej osoby, której sednem jest obserwacja i wprowadzanie w błąd. Gracz budzi się w zamkniętym muzeum i musi przemierzać połączone ze sobą pomieszczenia, rozpoznając fałszywe przejścia i ukryte zagrożenia zamiast polegać na szybkości czy walce.
Rozgrywka
Podstawowy cykl polega na poruszaniu się po zamkniętych salach, gdzie wskazówki wizualne i decyzje przestrzenne prowadzą gracza na manowce. Każda pozornie bezpieczna droga lub logiczne wyjście skrywa pułapkę, zmuszając do ciągłego kwestionowania otoczenia i własnych założeń. Postęp wymaga zatrzymania się i przyjrzenia szczegółom, które przeczą pierwszemu wrażeniu - dopiero wtedy ujawnia się właściwa ścieżka.
Śmierć natychmiast przenosi gracza z powrotem na początek bieżącej sekwencji, bez ekranów ładowania czy kar przerywających rytm. Dzięki temu uwaga pozostaje skupiona na rozpoznawaniu wzorców i powtarzaniu prób w tym samym otoczeniu. Gra oferuje wyłącznie tryb jednoosobowy - bez elementów zewnętrznych ani współdzielonej rozgrywki, które mogłyby zmienić samotną wędrówkę przez stałą sekwencję wyzwań.
Tryby gry
Tytuł składa się z jednej ciągłej kampanii dla jednego gracza, opartej na kolejnym pokonywaniu sal. Na obecnym etapie nie potwierdzono odrębnych trybów, poziomów trudności ani rozgałęzionych kampanii. Cała akcja rozgrywa się w tym samym labiryncie pułapek, a sukces zależy od wyciągania wniosków z każdej nieudanej próby i stosowania ich w kolejnych pomieszczeniach.
Mechaniki i struktura
Ścieżkę do ucieczki tworzy dwadzieścia trzy unikalne sale. Każda z nich opiera się na zasadzie, że najbardziej oczywiste rozwiązanie jest błędne - nacisk przesuwa się więc z refleksu na dokładną analizę otoczenia. Tradycyjne wyjścia zastąpiono czarnymi portalami wirującymi, które stają się jedyną drogą naprzód, gdy gracz znajdzie właściwy wyzwalacz lub ukryte przejście.
Zdrowy rozsądek często działa na niekorzyść gracza, dlatego projekt zachęca do celowego kwestionowania każdego drzwi, układu przedmiotów i wizualnej wskazówki. W dostępnych informacjach nie pojawiają się systemy walki ani zarządzania zasobami - uwaga skupia się wyłącznie na unikaniu pułapek i logicznym wnioskowaniu w ciasnych przestrzeniach.
Czy warto zagrać?
Gra przypadnie do gustu osobom, które cenią metodyczne rozwiązywanie zagadek i pętle prób i błędów, bez frustracji wynikającej z długich restartów. Natychmiastowy powrót do ostatniego punktu pozwala na wielokrotne próby w obrębie jednej sekcji, nagradzając cierpliwość i spostrzegawczość zamiast szybkich reakcji. Ponieważ tytuł pozostaje niewydany i nie ma jeszcze recenzji ani historii aktualizacji, wszelkie oceny opierają się wyłącznie na opisanym schemacie jednoosobowym.
Fani krótkich, spójnych produkcji indie skupionych na dezinformacji i obserwacji otoczenia odnajdą tu mechaniki odpowiadające ich preferencjom. Brak trybu wieloosobowego i dodatkowych wariantów ogranicza zakres do jednego liniowego wyzwania, które wielokrotnie testuje percepcję na przestrzeni dwudziestu trzech sal.
