„The Preposterous Awesomeness of Everything" to niezależna przygodowa gra point-and-click, oparta na satyrze i humorze absurdu. Gracz kieruje pozornie prymitywnym społeczeństwem, które próbuje zbudować rakietę kosmiczną, używając jako głównych materiałów kleju i taśmy. Fabuła rozgrywa się w trzech różnych epokach, komentując organizację społeczną, mechanizmy władzy oraz ideę postępu.
Rozgrywka
Interakcja opiera się na klasycznym systemie komend - gracz używa poleceń takich jak „zbadaj", „użyj" czy „porozmawiaj", by rozwijać historię i rozwiązywać sytuacje. Zagadki wymagają łączenia przedmiotów oraz poruszania się po drzewkach dialogów, a także podejmowania decyzji moralnych, które mają wpływ na losy prowadzonej społeczności. Kolażowa oprawa graficzna nadaje grze charakterystyczny styl, podkreślający satyryczny wydźwięk poprzez przerysowane i fragmentaryczne obrazy.
Eksploracja skupia się na barwnej obsadzie postaci, wśród których znajdziemy Mężczyznę z Małym Ołówkiem, Mężczyznę w Garniturze z Koszatniczką oraz Helen. Krótkie cameo Felixa Kjellberga stanowi rozpoznawalny punkt odniesienia w zamkniętej narracji. Tekst gry liczy około piętnastu tysięcy słów i zawiera m.in. żart o białych krwinkach, a całość uzupełnia eksperymentalna muzyka elektroniczna, budująca specyficzną, rozdartą atmosferę.
Tryby gry
Tytuł oferuje jedną, spójną narrację - bez oddzielnych trybów czy rozgałęzionych kampanii. Postęp fabularny podąża za losami społeczeństwa od chaotycznych początków przez satyryczną teraźniejszość aż po niepewną przyszłość, a wszystkie treści mieszczą się w jednej, linearnej sekwencji. Wybory moralne wpływają na bieżące wydarzenia, lecz pozostają w obrębie tej samej struktury i nie odblokowują alternatywnych ścieżek ani dodatkowych scenariuszy.
Fabuła i motywy
Historia śledzi proces zbiorowego podejmowania decyzji podczas próby osiągnięcia podróży kosmicznej. Wczesne fragmenty ukazują dezorganizację i spontaniczną współpracę, podczas gdy późniejsze części analizują wypaczone mechanizmy demokracji oraz pustkę po wielkich przedsięwzięciach. Satyra wymierzona jest we współczesne zachowania społeczne i polityczne, przedstawiane poprzez absurdalne sytuacje i interakcje postaci, bez bezpośrednich alegorii - zamiast tego stawia na przerysowane scenariusze.
Czy warto zagrać?
Gra przypadnie do gustu osobom szukającym krótkich, dialogowych przygodówek z naciskiem na humor i celny komentarz społeczny. Całość zajmuje od trzech do czterech godzin i będzie atrakcyjna dla graczy przyzwyczajonych do interfejsu opartego na komendach oraz gotowych na okazjonalne, niewygodne wybory. Recenzje chwalą spójny wydźwięk satyryczny oraz warstwę wizualną, choć niektórzy zwracają uwagę na ograniczoną głębię mechanik, typową dla eksperymentalnych produkcji point-and-click. Dostępność na PC sprawia, że tytuł jest łatwy do polecenia każdemu, kto szuka zwartej, zamkniętej opowieści satyrycznej, a nie długich kampanii czy elementów rywalizacji.
